Балалаларҙың үҙ-үҙенә ышанысы көслө булһын өсөн...

1. Еңеүҙәре өсөн генә маҡтамағыҙ.
Тырышлыҡтары өсөн дә маҡтағыҙ.
"Һинең тырышлығыңды мин күрҙем, һиҙҙем". "Ауыр булған саҡта ла һин бирешмәнең!" - был һүҙҙәр бала кешегә бик кәрәк.
Ошо һүҙҙәрҙе ишеткән бала беренсе уңышһыҙлыҡҡа юлыҡҡанда ла бирешмәҫ.

2. Бала яңылышҡанда уны яңғыҙ ҡалдырмағыҙ.
Өндәшмәй ҡалмағыҙ.
Бүлмәһенә индереп ебәрмәгеҙ.
"Шулай булырын белә инең/белә инем" тимәгеҙ!
Бала белергә тейеш: яңылышҡанда ла ата-әсәһе уны ярата. Яңылышҡан бала - насар бала түгел.

3. Балаға бар хис-тойғоларҙы кисерергә мөмкинлек бирегеҙ.
Ҡысҡырып илаһа ла. Уйынсыҡтарын атып бәрһә лә. Был ҡылыҡтары йәнегеҙгә тейһә лә.
"Ниңә һин шулай?" "Шуны ла күтәрә алмайһың!" - бындай һүҙҙәр менән оялтырға ашыҡмағыҙ.

4. Баланы аңлар өсөн, уны тыңлай белегеҙ.
Төҙәтергә, өйрәтергә, еңергә ашыҡмағыҙ.
Үҙ-үҙенә ышанған бала белә: "Минең фекерем менән килешмәһәләр ҙә, минең менән ризалашалар, мине ишетәләр".